A więc stało się: Instytut Zootechniki (IZ) opublikował znowelizowane programy ochrony m.in. dla koni ras małopolskiej oraz wielkopolskiej, które to dokumenty od początku tego roku mają już moc obowiązującą. Nowelizacja była związana z tym, że kończył się pierwszy, 5-letni okres obowiązywania programów ochronnych dla tych ras. Jak napisał w liście przewodnim do hodowców dyrektor Instytutu, prof. Jędrzej Krupiński: celem nowelizacji tych programów było uaktualnienie zgodnie z obowiązującymi aktami prawnymi oraz uszczegółowienie niektórych zapisów, głównie dotyczących zasad kwalifikacji klaczy oraz ogierów przeznaczonych do krycia klaczy biorących udział w programach ochrony. (...)

              Więcej na 8 stronie

Strona Główna

2/2010

Nowy program ochronny dla koni małopolskich zupełnie eliminuje pewien typ rodowodowych kombinacji, w wyniku czego uniemożliwia powtórzenie sprawdzonych pomysłów. Tymczasem w przeszłości udowodniły one swoją wielką wartość hodowlaną i użytkową. Choć program odwołuje się do historii, do hodowlanych tradycji, do starego typu konia małopolskiego, symulacja działania jego sita rodowodowego na konie wpisane do pierwszych tomów Księgi Stadnej daje efekty wręcz katastrofalne. Gdyby program zaczął działać od początku usankcjonowania rasy, wyrzuciłby poza swój nawias olbrzymią część jej fundamentu, jego kamienie węgielne! Powiedzmy sobie szczerze: obecny program w żaden sposób nie nawiązuje do historii i ma charakter rewolucji, która w imię tworzenia nowego ładu, brutalnie rozprawia się ze starym. (...)

Więcej na 14 stronie

Strona Główna

2/2010

W 1992 roku w drodze wymiany za dwa ogiery: czystej krwi arabskiej Aleppo i małopolskiego Etata (po Dahoman IX) ze SK w Topolczankach do SO w Białce trafiło 8 klaczy (6 pełnej krwi angielskiej i 2 furioso), które miały zasilić w stadninie nowo powstały dział klaczy półkrwi. Wśród nich znajdowała się rosła, siwa Azja (po Furioso XV), która w połączeniu ze sławnym olimpijczykiem, ogierem Askar (po Kwartet) w 1994 roku urodziła Azalię, bohaterkę tego artykułu - swoje pierwsze i zarazem najlepsze źrebię. Jako sysak u boku matki Azalia została pokazana szerszej publiczności podczas jednego z pokazów hodowlanych, odbywających się przy okazji białeckich czempionatów. Elastyczny ruch oraz sportowy typ, jaki reprezentowała, sprawiły, że wpadła wtedy w oko hodowcy z okolic Zamościa, Aleksandrowi Łojowi. (...)

              Więcej na 18 stronie

Strona Główna

2/2010

O koniach, z którymi odnosił największe sukcesy, o ludziach, z którymi pracował, o tym, co jest najważniejsze dla jeźdźca marzącego o karierze sportowej - rozmawiamy z Franke Sloothaakiem, jednym z najbardziej utytułowanych jeźdźców na świecie. 
„Koń Polski”: Jak wyglądała pańska kariera sportowa? Czy mógłby pan przypomnieć nam jej przebieg głównie poprzez konie, na których pan odnosił największe sukcesy?
Franke Sloothaak: Jak wiadomo, urodziłem się w Holandii i tam zacząłem jeździć konno i odnosić pierwsze sukcesy jako junior. Kilka razy brałem udział w mistrzostwach Europy w tej kategorii wiekowej, byłem mistrzem Holandii zarówno juniorów, jak i seniorów. A potem, w wieku 17 lat, przeprowadziłem się do Niemiec i cała moja dalsza kariera związana jest już z tym krajem, którego obywatelstwo mam od 30 lat. Najpierw zacząłem pracować i jeździć w stajni Alwina Schockemöhlego, mistrza olimpijskiego z Montrealu, z 1976 roku. A pierwszym koniem, którego dostałem do jazdy i z którym właściwie zaczęła się moja międzynarodowa kariera, był Rex the Robber. (...)

Więcej na 20 stronie

Strona Główna

2/2010

Puszcza Knyszyńska, krańce Podlasia. Trwa zima. W samym sercu lasu prowadzona jest zrywka drewna. Na zrębie kilkadziesiąt sań i gwar woźniców grzejących dłonie przy ognisku. Ich zadanie polega na tym, żeby ścięte dłużyce załadować na drewniane sanie i przetransportować do składnicy, gdzie dochodzi tor kolejki wąskotorowej. Dalej surowiec „pójdzie” na wagonach. Tak było... Jeszcze w latach 50. ubiegłego wieku gospodarze z wiosek otaczających puszczę dorabiali w ten sposób. Termin był bardzo dogodny, gdyż leśne żniwa zaczynały się późną jesienią, akurat gdy ustawały wszelkie prace rolne. Obecnie tylko nieliczni mieszkańcy Podlasia pamiętają tę ciężką pracę. (...)

              Więcej na 24 stronie

Strona Główna

2/2010

Wiele osób, rozpoczynających przygodę z jeździectwem naturalnym, zastanawia się, czy warto zakupić sznurkowy kantar, specjalne liny, sticki czy inne produkty. A może, na początek, pracować na zwykłym kantarze, przerobić palcat na stick, a linkę budowlaną na "profesjonalną linę"? Adeptów naturalu nurtują bowiem - i słusznie - następujące pytania:
- czy sprzęt wykonany samodzielnie lub zaadaptowany będzie miał to samo działanie, co sprzęt profesjonalny?
- czy grubość i elastyczność linki ma znaczenie?
- czy lepiej używać liny z karabińczykiem czy bez?
- czy lepiej używać kantara z węzłami na nachrapniku czy bez?
- czy muszę używać profesjonalnego sprzętu, żeby być jeźdźcem "naturalnym"?
- czy nie zrobię krzywdy koniowi, jeśli będę pracować na własnym sprzęcie domowej produkcji?
- czy efekty pracy z koniem będą takie same?
Odpowiedzi na powyższe pytania wcale nie są jednoznaczne. (...)

              Więcej na 26 stronie

Strona Główna

2/2010

Fotografią interesowałem się od dziecka. Już jako siedmioletni chłopiec byłem małym rodzinnym fotografem, lecz nie było to moją pasją. Z początku bowiem ciekawiło mnie lotnictwo, później przez 8 lat grałem na perkusji i bębnach afrykańskich. Choć jestem z Białego Boru - najpiękniejszego miejsca dla koniarzy i miłośników końskiej fotografii, to nie miałem zbyt dużo do czynienia z końmi. Dopiero pewnego kwietniowego popołudnia poznałem najwspanialszą osobę mojego życia, a obecnie moją żonę, Monikę - niezwykłą "końską maniaczkę". To ona wprowadziła mnie do świata koni, nauczyła je rozumieć, rozmawiać z nimi, pokazała jak należy z nimi pracować i żyć. (...)

              Więcej na 30 stronie

Strona Główna

2/2010

W czasach, gdy rodzina Wołkowskich mieszkała w niewielkim 4-hektarowym gospodarstwie w Werkach koło Wilna, ojciec pana Olgierda kupił kawaleryjską klacz z demobilu, na której syn był sadzany już jako małe dziecko. Tym koniem rodzina dojeżdżała do Wilna. - Najpopularniejszym środkiem lokomocji był koń zaprzęgany do woza wszechstronnie użytkowego, bo koła i podwozie były te same, a w zależności od potrzeb zmieniało się rodzaj nadwozia. Klacz kupiona z demobilu wojskowego nazywała się Maszka. Była gniada z gwiazdką, a że służyła w kawalerii, miała swoją kawaleryjską fantazję i niechętnie zgadzała się na ciągnięcie woza, bo koń kawaleryjski jest arystokracją wśród końskiego pospólstwa i pracę w wozie uważa za ujmę. (...)

              Więcej na 32 stronie

Strona Główna

2/2010

Moją wielką pasją życiową jest jeździectwo. Zaraziłam nią męża Roberta i dwie córki. Ale nie przypuszczałam, że będzie to również pasja naszego psa... Krótko po urodzeniu Oli otrzymałam propozycję poprowadzenia obozu terapeutycznego dla moich niepełnosprawnych znajomych, w okolicach Przemyśla, w przysiółku Kotów. Zapakowałam do samochodu dwumiesięczne niemowlę, ośmioletnią Alę i Misia. Dziewczynki i pies byli bardzo dzielni. Miś właściwie zawsze z nami podróżował i nie sprawiał żadnych kłopotów, a Ola też zniosła długą podróż bardzo cierpliwie, mimo upału. Na miejscu okazało się, że mamy do dyspozycji 4 duże konie i 2 hucuły. (...)

              Więcej na 36 stronie

Strona Główna

2/2010

Zima dłuży się w Polsce jak zawsze. Przez niektórych początkowo jest wyczekiwana, głównie ze względu na święta, śnieg i nastrój, jaki tworzą obsypane białym puchem świerki i sosny, czy upodobanie zimowych sportów. Jednak po dwóch miesiącach, szczególnie ubogich w słoneczne dni i utrudnień, jakie niosą ze sobą tak siarczyste mrozy, jak i odwilże, niemal każdy tęsknie wyczekuje pierwszych powiewów wiosny. My zaś, na południowej półkuli, właśnie wkraczamy w pełnię lata. Ocierając pot z czoła i chowając się w cieniu drzew, by dać trochę ulgi sobie i naszym wierzchowcom, wspominamy czasem odległą, mroźną ojczyznę. (...)

              Więcej na 38 stronie

Strona Główna

2/2010

Czy koń dotknięty chorobą trzeszczek jest naprawdę kaleką do końca życia? Czy faktycznie ta choroba ma podłoże genetyczne i jest praktycznie nieuleczalna? Oprócz tradycyjnego podejścia, takiego jak np. przedstawione w styczniowym numerze "Konia Polskiego" (artykuł Moniki Wojnar i Radomira Henklewskiego pt. "Koń "trzeszczkowy" - co dalej?" - przyp. red.), istnieje inne, oparte na badaniach wolno żyjących amerykańskich koni. Badania te zapoczątkował Jaime Jackson. Na bazie jego odkryć powstało AANHCP - stowarzyszenie kowali przekonanych o tym, że najzdrowsze jest kopyto bose, funkcjonujące zgodnie ze wzorcem stworzonym przez naturę podczas milionów (!) lat ewolucji konia. (...)

              Więcej na 42 stronie

Strona Główna

2/2010

W każdej epoce, od początku istnienia pojazdów osobowych, niezależnie od ich funkcji reprezentacyjnej na dworach panujących i roli, jaką grały w uroczystościach rangi państwowej, w misjach dyplomatycznych, trzeba powiedzieć o tym, co było najważniejsze dla jednostki społecznej, a mianowicie o prestiżu. Poczynając od osobistości najwyżej postawionych w hierarchii świeckiej i duchownej, schodząc do warstwy magnaterii i bogatej szlachty - jednakowo stanowiły przedmiot podziwu i pragnienia, niezmiennie wskazywały pozycję społeczną i majątkową użytkownika, były obiektami rywalizacji i zazdrości. (...)

              Więcej na 46 stronie

Strona Główna

2/2010

"Koń Polski": Rewolucja w świecie jeździeckim trwa. Coraz częściej widok człowieka, który szkoli konia metodami Monty’ego Robertsa, Pata Parellego czy Steve’a Halfpenny’ego zamiast uśmiechu politowania wywołuje podziw albo conajmniej życzliwe zainteresowanie.
Wojciech Ginko: Ale zdarza się jeszcze klasyfikowanie takich metod jako podejrzanej tresury, zamiast jako drogi do zrozumienia konia i umiejętności analizowania: jak zachowanie człowieka wpływa na zachowanie zwierzęcia.
Beata Pajer-Vorwerk: Nie wyobrażam sobie, żeby pracować, a właściwie współpracować z koniem, bez choćby podstawowej znajomości psychologii i etologii (nauka o zachowaniach zwierząt), a do tego, o czym mówiłeś, dodałabym jeszcze umiejętność prawidłowego reagowania na pożądane i niepożądane reakcje. (...)

              Więcej na 50 stronie

Strona Główna

2/2010

Ona - Polka, wtedy jeszcze kiepsko znająca komendy hipiczne po angielsku, on - Chińczyk, nie dość, że ledwie mówiący w tym języku, to z takim akcentem, że dogadanie się było z góry skazane na niepowodzenie. Ona mówi: "wolta!", on jedzie prosto, ona: "w prawo!", on cofa, ona: "cofaj!", on w galop...
- A już do szewskiej pasji doprowadzał mnie, gdy w trakcie zajęć odbierał komórkę - wspomina Weronika Ciechowska, od półtora roku mieszkająca w USA. - Dziesiątki razy mu tłumaczyłam, żeby na czas lekcji wyłączał telefon, prosiłam, błagałam, a on kiwał potakująco głową i dalej robił swoje... Chyba udawał, że cokolwiek rozumie. Dziś, na szczęście nie mam już z nim do czynienia; szkolę dzieci i dorosłych - zarówno naszych rodaków, jak i rodowitych Amerykanów. I co najważniejsze - do tej pory - obie strony są zadowolone. (...)

              Więcej na 52 stronie

Strona Główna

2/2010

W pierwszej części cyklu przedstawione zostały ogólne czynniki kształtujące podejście do kwestii karmienia koni, faktyczne potrzeby tych zwierząt i konflikt pomiędzy historycznie uwarunkowanym procesem pobierania i wykorzystywania karmy a praktyką, wynikającą z potrzeb człowieka (iluzorycznych lub faktycznych). Przypomnijmy więc w skrócie, że w naturze koń potrzebuje:
- 16-18 godzin dziennie czasu przeznaczonego na jedzenie;
- pasz o wysokiej zawartości włókna i o niskiej zawartości składników odżywczych;
- urozmaiconego wyboru traw i ziół;
- znacznego areału do wędrówek; (...)

              Więcej na 56 stronie

Strona Główna

2/2010

Bonin -  Zakład Treningowy Koni Wierzchowych k. Łobza -  w połowie lat 70. ubiegłego wieku, gdy kierował nim Jan Kruk, można by uznać za Mekkę ówczesnego studenckiego jeździectwa. Wyprawiały się tam rzeczy dla teraźniejszych niebywałe: wodze rzuć, garście pod boki i skaczemy gimnastyczny szereg czternastu stałych przeszkód (do 70 cm). Dominującym akcentem było coś wówczas oczywiste - obopólne zaufanie. Zaufanie zaufaniem, ale że kierownik okazywał się wymagającym nauczycielem, jego słynny wówczas szereg był wyraźnie solą w oku akademickich jeźdźców. W Boninie bywało rojno zwłaszcza zimą, gdy śnieg gęsto pokrywał wzbudzające obawy przeszkody. (...)

              Więcej na 60 stronie

Strona Główna

2/2010

Jedną z najcenniejszych klaczy w Janowie Podlaskim w okresie międzywojennym była Dziwa 1922. Ją też Stanisław Pohoski, kierownik stadniny, wysłał w roku 1932 do Gumnisk pod ogiera Kuhailan Haifi or. ar., przywiezionego właśnie z Arabii przez Bogdana Ziętarskiego. O ogierze tym dyrektor Departamentu Hodowli Koni w Ministerstwie Rolnictwa, Jan Grabowski, napisał: /.../ robi tak silne wrażenie, że trudno się od niego oderwać /.../ powiedzieć muszę, że mimo czytanych różnych historii o importach arabskich, nie przypuszczałem nigdy, by takiego ogiera w stepach Arabii można było spotkać i nabyć. Przepiękny ogier i bardzo piękna klacz, a syn -  jak to się wtedy mówiło -  "kolejorz". Ofir, który się z tego połączenia urodził, był bardziej podobny do hucuła, niż araba. (...)

              Więcej na 66 stronie

Strona Główna

2/2010

Jak co roku tuż przed świętami Bożego Narodzenia miłośnicy jeździectwa w Wielkiej Brytanii mieli przyjemność podziwiać światową czołówkę zawodników w dyscyplinie skoków przez przeszkody oraz w ujeżdżeniu. Wśród tych ostatnich był m.in. mistrz Europy Edward Gal wraz z 9-letnim og. Moorlands Totilas. Bardzo udany sezon para ta zakończyła kolejnym, trzecim już nieoficjalnym rekordem świata w konkursie GP Freestyle. Dla przypomnienia: pierwszy ustanowili w lecie podczas konkursu Masters w Hickstead, kiedy to uzyskali 89,4%. Podczas ME w Windsorze przekroczyli -  jako pierwsi w historii -  granicę 90% (90,75), a teraz poprawili go na 92,3% (...). Sędziowie w Londynie (wśród nich Wojciech Markowski) za perfekcyjne uznali piruet w prawo oraz pasaż, przyznając jednomyślnie same "10". (...)

              Więcej na 74 stronie

Strona Główna

2/2010